بی پروا چون چشم ناز تو
سال نو مبارک
هر شروعی پایانی هم داره . بیش از ۳ سال از کار وبلاگ نویسی من میگذره . بهترین دوستانم رو اینجا پیدا کردم و به نوعی خانواده دوم من دوستان وبلاگ نویس من و خوانندگان وبلاگ من بودن . این وبلاگ همون جوری که ۲ سال پیش استارت خورد اموز و در آخرین لحظات سال ۸۵ کارش تموم میشه . دلیلشم فقط خستگی و مشغله کاری زیاد منه . و اینکه واقعا فکر میکنم کار من اینجا تمومه . یادم میاد تا به امروز ۳ بار تصمیم گرفتم وبلاگ نویسی رو فراموش کنم . اما هربار به دلیلی نظرم عوض شد اما این بار شک ندارم دیگه نمینویسم . از همه دوستان گلم تشکر میکنم واسه تمام چیزائی که یادم دادین و واسه اون همه مهربونی که مسلما من لایقش نبودم . همیشه فکر میکردم نوشتن یه همچین پستی ساده خواهد بود . اما شاید واسه پسر مغروری مثل من سخت باشه که بگه : الان که این آخرین پست رو میزارم بعد از سالها بغض گلومو گرفته و فکر میکنم دارم از خونه ای نقل مکان میکنم که همه جاش عطر لحظه های زیبا و قشنگ گذشته رو میده .
این وبلاگ برای همیشه بسته شد
باقی بقایتان
