سخت دلگیرم
سخت بیمارم
پر از یک آسمان ابرم
و تو با دیگری خندان
و من در کنج اندوهم...سخت میمیرم
دلم از عاشقی سیر است
**********************
گمانم بود این...شاید که با باران
هوای خانه ام رنگ غزل گیرد
بیامد ابر...
بزد باران...
ولی افسوس باران هم....
دگر چون سالیان پیش
ندارد حرفی از بودن
**************************
یکی میگفت....
فلانی . درد تو از چیست؟
مقصر کیست ؟
نزن بر ساز غم پنجه
دلت را آسمانی کن!!!
*****************
بگفتم با غمی سنگین...
که از چشمم بسان احمری جاریست
دلیل هق هقم این نیست!!!
مرا در سینه رازی بس حجیم است
که رنج بی کسان . دردی عظیم است
+ گلبرگی پژمرده به یادگار از... داود در جمعه دوازدهم آبان 1385 و ساعت
9:35 بعد از ظهر |
